دلنوشته های بهناز خّرم

در وصف حال و هوای کتاب «طوبی و معنای شب»

از نویسنده محترم، شهرنوش پارسی‌پور

پارت اول

رمان «طوبی و معنای شب» در فضای تاریخی گذشته، زمان قاجار را به تصویر می‌کشد؛ دورانی که سنت‌ها، فاصله‌های طبقاتی و محدودیت‌های اجتماعی، زندگی انسان‌ها به‌خصوص زنان را شکل می‌داد.

شخصیت‌های رمان بیشتر زنانی هستند که در محیط‌های بسته زندگی می‌کنند؛ زنانی که پشت دارهای قالی، در سکوت و تکرار روزگار می‌گذرانند.

در میان این زنان، طوبی دختری زیبا و متفاوت است. مادرش، زهرا، زنی است که همسر خود را از دست داده و در همان چارچوب‌های سخت اجتماعی روزگار می‌گذراند.

خانم پارسی‌پور میدان رشد طوبی را باز می‌گذارد و ما با دختری همراه می‌شویم که گلستان سعدی می‌خواند، روزنامه را دنبال می‌کند و نگاهش فراتر از محیط اطرافش است.

طوبی، مریم مقدس را سرمشق پاکی خود قرار می‌دهد و در انتظار فرزندی از جانب خداوند، تصویری قدسی از مادر شدن در ذهن دارد. لایه‌های عرفانی و نمادهایی که در داستان حضور دارند، به شخصیت او عمقی متفاوت می‌بخشند.

در میان زنانی که بیشتر در حصار سنت و محدودیت گرفتارند، طوبی جسورتر و شجاع‌تر دیده می‌شود؛ زنی که میل به شناخت، رشد و عبور از مرزهای زمانه خود دارد.

ادامه دارد…