شام سیه سر آمد از جام باده مئ نوش
مستی حلال ناصح دل بی حساب مانده
شرح غم فراقش دیوان و دفتری شد
یک دل به انتظارش در اضطراب مانده
انگار شرح عاشق دور از جواب مانده
شیدا دلی که هر دم سوی صواب مانده
گمگشتهای ز جانم، در روز حشر گوید
بنگر چگونه این جان پشت حجاب مانده
«خرّم»
دوباره می نویسمت
به سطرهای جان خویش
اگر مرا نخوانده ای
تو تکه تکه قلب را
ز رفتن ات شکانده ای
دوباره می نویسمت
در این سرای عاشقی
به واژه واژه های عشق
که چون نفس به جانی و
نرفته ای
نرانده ای
به جان همیشه چون نفس
حیات را نشانده ای«خرّم»
روزی از راه میرسی،
با تبِ بیپروای عشقی که خاکستر سالها را دوباره شعلهور میکند.
در نگاهت، تشنگی حقیقت،
در گامهایت، پشیمانی مقدس.
و من؟
شکسته، اما پاک.
در حوالی همان تقاطعِ محاکمه و سکوت،
جایی که بیجرم، بر صلیب قضاوتت آویختم.
ولی امروز…
تو میفهمی.
نه از روی گفتهها،
بلکه از عمق نگاه بیدفاعم.
و من، در همان جایگاه،
نمیگریم، نمیلرزم،
جشن میگیرم.
نه بازگشتت را،
که فهمیدنِ بیگناهیام را.
آنگاه
به مرگ لبخند میزنم،
و میگویم:
اکنون، ای مرگ، وقتت رسیده.
اینجا، که حقیقت پیروز شد،
دیگر نیازی به تنی سوخته نیست.«خرّم»
مطالب ادبی ، شعر ، دل نوشته و تکه کتاب