دلنوشته های بهناز خّرم

نامه‌ای به نصرت رحمانی

نصرت عزیزسلام

در غبار کتابت قدم زدم،

در هر صفحه صدای عاشقِ شکست‌خورده‌ای شنیدم که دست‌هایش از عشق تهی شده،

و پایش در کوچه‌های تاریک اعتیاد گم شده است.

چند جمله از کتابت هنوز در گوشم طنین دارد:

«جغد شوم که بر تارک دنیا می‌نالد،

از روی لاشه‌اش بروید،

آینده‌ی من در گذشته‌ی من مرده است.»

اما باید اعتراف کنم، در دل این غبار تأسف می‌خورم:

تأسف برای شاعری که حتی در داستان هم اسیر و سرسپرده‌ی مواد می‌شود،

و گلایه از اینکه شاعرانگی‌ات در بوسه‌ی سرنگ و توصیف‌های مرفین، جای نقد دارد،

نصرت و ونوس دست شکسته‌ات،

هدیه‌ای جز زخم ندارد،

و فراموشی را در پشت ویترین مغازه به حراج می‌گذارد.

نصرت جان؛

عشق و آرامش و عطر مخمل قرمز را

در کوچه پس‌کوچه‌های اعتیاد

و در تاریکی مردی در غبار گم شد

به زیباترین حال گم کردی.

پاندورای تو،

کودکی ساخته از خاکستر عشق و شکست،

هنوز در قلبم زنده است.

با تمام تلخی‌اش،

این کتاب صدای ناب و بی‌رحمانه‌ی شاعری است

که با خودش و جهانش رو در رو ایستاده.

گفتم که عشق چیست

تهی کرد جام و گفت:

بر هر کسی به شیوه‌ای این داستان گذشت…

با احترام و سکوت،

#خرّم