دلنوشته های بهناز خّرم

ای دل ترا گر آرزوی بی‌غمی کند
آن کن تو نیز موسم گل کآدمی کند

دانی که آدمی چه کند وقت نوبهار؟
می‌خوارگیّ و عاشقی و خرّمی کند

خیزد به بانگ بلبل و خسبد میان گل
با می نشست و خاست به‌صد مردمی کند

هر گوشه‌ای که درد دلی سر برآورَد
درمان آن به‌شربتی یک‌دمی کند

زیرا که هم ز باده تواند شدن خراب
بنیاد غم اگرچه بسی محکمی کند

این‌است مختصر: می و معشوقه و سماع
تدبیرِ آن‌که او طلبِ بی‌غمی کند.

کمال‌ الدین اسماعیلی